czwartek, 30 kwietnia 2015

Skarb nad Krutynią


Będąc na spływie u nas na pewno nie raz mijaliście go nawet nie wiedząc jakie skarby się w nim kryją! Każdy kto spływa Krutynią musi obok niego przenieść kajaki ale rzadko kto zdaje sobie sprawę, że w środku na 3 pietrach młyna w Zielonym Lasku skrywa się ''ubielona'' historia z prawie 150 lat. Zapraszam chętnych do obejrzenia mojej chyba najdłuższej na tym blogu fotorelacji, pozwiedzania oraz posłuchania tego co dziś usłyszałam od Pana Longina Dulnego oraz jego wnuczki pani Ewy Dulnej. Dla mnie to była jak wyprawa w dawne czasy..... Przypomniałam sobie z dzieciństwa ukciański młyn gdzie ja też z tatą jeździłam mleć mąkę....Tamtejszy młyn również był pełen tajemniczych zapachów, dźwięków i sprzętów.... Niestety dawno temu spłonął on doszczętnie.... dlatego pragnę aby jak najwięcej zapamiętać z tego istniejącego młyna i  utrwalić go na zawsze nie tylko w mej pamięci ale tez na zdjęciach.






Od bardzo dawna polowałam na chwilę kiedy uda mi się zobaczyć. TEN MŁYN OD ŚRODKA. Nie jest to wcale łatwe, bo młyn nie często jest udostępniany do zwiedzania, ale dziś była to wizyta wyjątkowa bo przygotowana specjalnie dla dzieci z naszej krutynskiej szkoły. Do wycieczki i ja się przykleiłam uzyskawszy odpowiednio wcześniej zaproszenie. Gratka to nie lada, bo to czego mi się nie udało przez 40 lat zobaczyć dziś wreszcie mogłam obejrzeć sobie dokładnie, z każdej strony i obfotografować wszystko bardzo sumiennie. Byc może nawet dla niektórych za wiele tych zdjęć będzie ale nie wiadomo ile czasu jeszcze przetrwa ten mlyn-skarb z jego niesamowitymi, starymi, oryginalnymi i do tego nadal sprawnymi maszynami. Zapewniam was, że nie ma wielu takich miejsc, miejsc oryginalnych, bez tej otoczki całej dla masowo-zwiedzających, gdzie jest prawdziwy kurz mączny, gdzie nie wszystko jest poukładane i odpucowane na pokaz, to miejsce po prostu żyje i to jest w nim takie piękne. Wiem, że mój zachwyt dla staroci, nierzadko z kornikami w nich jest nie zawsze zrozumiały tu dla wszystkich, no cóż, taką już jestem niereformowalną maniaczką staroci i taką już pozostanę. Jest to więc post dla maniaków podobnych do mnie a inni się tu dziś po prostu ponudza;-))

No to zaczynamy:




Dla mnie młyn jest tak pięknym miejscem, że mogłabym tam zamieszkać... no prawie bo nie ma łazienki....:-)) W każdym razie rozumiem jak wspaniale musiała się bawić tam pani Ewa jako dziecko, która wraz z siostrą czasami nocowała nawet we młynie. Miały tam na najwyższym  piętrze swoje statki .... Cóż za pole do wyobraźni dziecka taki młyn.... Ja tak się bawiłam w naszej mega-stodole -i też była fajna zabawa przy budowaniu tuneli pod sianem.....







Młyn Państwa Dulnych już od 3 pokoleń jest w ich rodzinie. W takim stanie jak go widzimy powstał w 1882 roku, wcześniej był drewniany. We młynie mieliło się w sumie na 3 piętrach do 30 ton zboża na dobę. Obecnie we młynie wytwarza się pąd o mocy 40KW ale jak wspomniałam wszystkie maszyny są działające i można je ''odpalić'' w każdej chwili. Zresztą nadal czuć i widać wszędzie mąkę, a także ziarno przy zsypach do mielenia. Patrząc na omączone przedmioty wydaje się, że dopiero co młynarz wyszedł na przerwę... Cały proces wydaje się być dość skomplikowany patrząc na ilości rur, turbin, maszyn, bębnów i pokręteł. Na pewno nie jest to praca dla alergika:-)) Obecnie we młynie trwają prace naprawcze dachu. Młyn nad Krutynią ma 3 piętra plus piwnicę wraz z maszynerią napędzającą młyńskie kola i turbiny.



















I tylko mam nadzieje, ze jeszcze dzieci naszych dzieci będą mogły ten młyn zobaczyć ...

sobota, 25 kwietnia 2015

Urodziny













7 lat temu pojawił się nasz Zbój Kubuś.
Dzisiaj świętowaliśmy z kolegami i koleżankami Jego Siódme urodziny.
Pogoda wymarzona była do zabaw w ogrodzie na placu zabaw. 
To był cudny dzień, pełen wrażeń, wspaniałych prezentów i słodkich pyszności.
Dzieci dostały dyspensę na jedzenie i rozrabianie do woli.
To był Dzień Kuby!
Wszystkiego dobrego Kubusiu!

czwartek, 16 kwietnia 2015

"Mój ci jest! mój ci bociek jest!"

Bociany są super i są takie .... nasze! Ale jak byłam w Maroku to oni uważali, że bociany są właśnie ich a nie z jakiejś tam Polski. To u  nich wygrzewają się na stuletnich murach w Marrakeszu obserwując życie Marokańczyków.  Ale to właśnie do Polski rokrocznie wracają, żeby założyć rodzinę, ją odchować a tam lecą tylko na wakacje! W końcu co jest ważniejsze: rodzina czy wakacje? Wiadomo co, więc boćki są bezapelacyjnie NA-SZE!!! A w Krutyni szczególnie boćki kochamy, bo tu w Mazurskim Parku Krajobrazowym kuruje się je a potem, po udanej rekonwalescencji, wypuszcza na wolność. To właśnie dziś dla 6 boćków nastąpiło. Zarejestrowała to nawet TVP więc będzie można zobaczyć relację w TV. Poki co służę swoją relacją naocznego świadka tej wzruszającej chwili. I baaaardzo fajnie, że dzieciaki ze SP w Krutyni mogą w takich akcjach uczestniczyć, że mają boćki dosłownie pod ręka i mogą się cieszyć z ich wyzdrowienia a potem uwolnienia. Taka jest najlepsza z przyrodniczo-ekologicznych lekcji.










Boćki były oszołomione odzyskaną wolnością i tylko jeden zdobył się od razu na podniebny przelot a jego pozostali koledzy od razu ruszyły na piechotę w poszukiwaniu żeru:-)) Tak czy inaczej dzika radość malowała się na ich dziobach:-)) Nota bene, czy wiecie, że wiek bociana określa się właśnie po długości jego dzioba??? Najstarszy bociek znany MPK miał 33 lata ale bywają i starsze. Na drodze już czekały ich dwie kacze koleżanki, jakby wiedziały, że trzeba bocianich kolegów dziś przywitać, mile to z ich strony:-)) Pozostaje mieć nadzieję, że boćki nie zapomniały za dużo w trakcie pobytu na rehabilitacji  i poradzą sobie w samodzielnym życiu. Tego im z całego serca życzymy!

piątek, 10 kwietnia 2015

Moj Swiat


Chodzę i oglądam każdą roślinkę, która wychodzi z ziemi, to chyba taki już mój wiosenny rytuał cieszenia się ze świeżej zieleni i kolorów. Wszystko tak szybko rośnie i zmienia się. A że zrobiło się naprawdę cieplutko i słonecznie to wystarczy trochę podlewania z naszej strony i roślinki aż się rwą do życia! Ten spektakl cudu natury powtarza się rokrocznie i rokrocznie mnie zachwyca. Psy wygrzewają kości na słoneczko, w szklarni pikują na potęgę wysiane nasionka, a my już obiadaliśmy na tarasie! Ale najbardziej cenię sobie te chwile, kiedy w zupełnej ciszy czyli tak mniej więcej do południa do powrotu dzieci ze szkoły:-) mogę sobie popracować w ogrodzie, słuchając tylko treli ptaków i szumu lasu. Goście pojawiają się głownie na weekendy więc reszta tygodnia mija mi jeszcze w niespiesznym rytmie moich zajęć. Czasem sadząc moje ukochane kwiaty tak sobie myślę, że gdzieś tam daleko pędzi  świat, stoi w korkach, przy faksach, telefonach, komputerach, w zatłoczonym metrze, przy nerwowych szefach, w pracy gdzie się czeka z utęsknieniem na wybicie godziny 17.... Ten świat na cale szczęście już nie jest moim udziałem!